मीचि मज व्यालों । पोटा आपुलिया आला ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आतां पुरले नवस | निरसोनी गेली आस ॥२॥ जालों बरा बळी | गेलों मरोनि तेकाळीं ॥३॥ दोहींकडे पाहे | तुका आहे तैसा आहे ॥४॥

मीच स्वतःला जन्माला घातले, आणि मीच माझ्या पोटी परत आलो. आता माझे सगळे नवस पुरे झाले, सगळी आस विरून गेली. मी खरोखरच बलवान झालो; त्याचवेळी मी मरूनही गेलो - अहंकाराचा मृत्यू झाला. दोन्हीकडे नजर टाकली - जन्म-मृत्यू, बंधन-मुक्ती - तरी तुकाराम जसा आहे तसाच आहे, कशानेच न बदलणारा.