कांहीं जाणों नये पांडुरंगाविण । पाविजे सीण संदेहानें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ भलतिया नावें आळविला पिता । तरि तो जाणता कळवळा ॥ध्रु.॥ अळंकार जातो गौरवितां वाणी । सर्वगात्रा धणी हरिकथा ॥२॥ तुका ह्मणे उपजे विल्हाळें आवडी । करावा तो घडी घडी लाहो ॥३॥

पांडुरंगाशिवाय इतर कशाचाही हव्यास धरू नये; उगीच संशय घेतल्याने फक्त शीण-त्रासच वाट्याला येतो. लेकराने वडिलांना कोणत्याही नावाने हाक मारली, तरी प्रेमळ वडील त्या आर्त हाकेतला कळवळा लगेच ओळखतात (तसाच देव आपल्याला ओळखतो). देवाचे गुणगान गाताना वाणीला शोभा येते, आणि हरिकथा ऐकल्याने अवघ्या शरीराला तृप्ती मिळते. तुकाराम महाराज म्हणतात, मनात अशी उत्कट ओढ निर्माण होते की ही संधी वारंवार साधावी असे वाटते.