बीजापोटीं पाहे फळ । विध न करितां सकळ ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तया मूर्ख ह्मणावें वेडें । कैसें तुटेल सांकडे ॥ध्रु.॥ दावितिया वाट । वेठी धरूं पाहे चाट ॥२॥ पुढिल्या उपाया । तुका ह्मणे राखे काया ॥३॥

बी पेरल्यावर योग्य मशागत, योग्य प्रयत्न न करताच जो त्यातून थेट फळाची अपेक्षा करतो, त्याला मूर्ख आणि वेडाच म्हणावे लागेल - असे केल्याने त्याचे संकट कधीच दूर होणार नाही. जो (गुरु/सद्गृहस्थ) खरा मार्ग दाखवतो, त्यालाच हा उद्धट माणूस फुकटात राबवून घेऊ पाहतो. पुढील आयुष्यात खरा उपाय हवा असेल, तर तुकाराम महाराज सांगतात - आपले आचरण, आपली वर्तणूक जपून ठेवावी.