ज्या ज्या आह्मांपाशीं होतील ज्या शक्ति । तेणें हा श्रीपती अळंकारूं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ अवघा पायांपाशीं दिला जीवभाव । जन्ममरणाठाव पुसियेला ॥ध्रु.॥ ज्याचें देणें त्यासी घातला संकल्प । बंधनाचें पाप चुकविळें ॥२॥ तुका ह्मणे येथें उरला विठ्ठल । खाये बोले बोल गाये नाचे ॥३॥

आमच्याकडे ज्या ज्या शक्ती, कला असतील, त्या सर्वांनी आम्ही या श्रीपतीलाच (विठ्ठलालाच) सजवू. त्याच्या चरणी आम्ही आपला पूर्ण जीवभाव अर्पण केला आहे आणि जन्म-मृत्यूचे हे चक्रच पुसून टाकले आहे. जे काही त्याचे होते, तेच त्याला परत अर्पण करण्याचा संकल्प केला, आणि त्यामुळे बंधनाचे पाप टळले. तुकाराम महाराज म्हणतात, आता इथे फक्त विठ्ठलच उरला आहे - तोच खातो, तोच बोलतो, तोच गातो आणि तोच नाचतो.