आह्मी आळीकरें । प्रेमसुखाचीं लेंकुरें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ पायीं गोविळी वासना । तुच्छ केलें ब्रह्मज्ञाना ॥ध्रु.॥ येतां पाहें मुळा । वाट पंढरीच्या डोळां ॥२॥ तुका ह्मणे स्थळें । मग मी पाहेन सकळें ॥३॥

आम्ही प्रेमाने लाडावलेली, प्रेमसुखात वाढलेली जणू लहान मुलेच आहोत. आम्ही आमची वासना (ओढ) विठ्ठलाच्या चरणी बांधून टाकली आहे, आणि मोठमोठ्या ब्रह्मज्ञानालाही या प्रेमापुढे तुच्छ मानले आहे. डोळे पंढरीच्या वाटेवर लावून मी बोलावणे (आमंत्रण) येण्याची वाट पाहत आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, एकदा का ती पवित्र स्थळे (पंढरी) पाहिली, की मग मला सर्व काही पाहिल्यासारखे होईल.