भोजन तें पाशांतीचें । निचे उंचें उसाळी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ जैशी कारंज्याची कळा । तो जिव्हाळा स्वाहिता ॥ध्रु.॥ कल्पना ते देवाविण । न करी भिन्न इतरीं ॥२॥ तुका ह्मणे पावे भूतीं । ते निश्चिती मापली ॥३॥

हे जे भोजन (समाधान) मिळते, ते सर्व बंधनांच्या पलीकडचे आहे; ते उच्च-नीच असा भेद न करता सर्वत्र उसळून येते. कारंज्याच्या पाण्यासारखा हा जिव्हाळा सर्वत्र मोकळेपणाने वाहत राहतो. देवाशिवाय कोणतीही कल्पना मनात येऊ न देता, या भावनेत इतरांपासून वेगळेपणा उरत नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात, ही भावना सर्व प्राणिमात्रांपर्यंत पोहोचते, हेच खरे माप (निश्चित प्रमाण) आहे.