लेकराची आळी न पुस्वी केसी । काय तयापाशीं उणें जाळें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आह्मां लडिवाळां नाहीं तें प्रमाण । कांहीं ब्रह्मज्ञान आत्मस्थिती ॥ध्रु.॥ वचनाचा घेईन अनुभव पदरीं । जें हें जनाचारीं मिरवलें ॥२॥ तुका ह्मणे माझी भोळिवेची आटी । दावीन शेवटीं कौतुक हें ॥३॥

आईच्या लेकराने कितीही हट्ट, कितीही आळी केली, तरी आई त्याची उणीव कधी काढत नाही (आई त्याला कमी लेखत नाही). आम्ही देवाची लाडकी लेकरे आहोत; आम्हाला मोठमोठ्या ब्रह्मज्ञानाची, आत्मस्थितीच्या सिद्धांतांची गरज नाही. लोक जे नुसते दाखवण्यापुरते आचार मिरवतात, त्यापेक्षा मी या (संतवचनांच्या) शब्दांचा खरा अनुभव माझ्या पदरात घेईन. तुकाराम महाराज म्हणतात, माझा हा भोळा हट्ट आहे - आणि शेवटी याचेच फळ, याचे कौतुक मी दाखवून देईन.