मुळाचिया मुळें । दुःखें वाढती सकळे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ऐसा योगियांचा धर्म । नव्हे वाढवावा श्रम ॥ध्रु.॥ न कळे आवडी । कोण आहे कैसी घडी ॥२॥ तुका ह्मणे थीत । दुःख पाववावें चित्त ॥३॥

मूळ कारणापासूनच सगळी दुःखे वाढत जातात. आपले कष्ट, आपला त्रास उगीच वाढवत राहणे, हा खऱ्या योग्याचा धर्म नव्हे. खरी आवड कशात आहे, ही संधी कशी आहे, हे अनेकदा कळतच नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात, मनाला दुःखाचा स्पर्श झाला तरच (खरे वैराग्य, खरी जाणीव) स्थिर होते.