लठिकें तें रुचे । साच कोणां ही न पचे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ऐसा माजल्याचा गुण । भोगें कळों येइल सीण ॥ध्रु.॥ वाढवी ममता । नाहीं वरपडला तो दूतां ॥२॥ कांहीं न मनी हेकड । तुका उपदेश माकड ॥३॥

खोटे जे असते तेच गोड लागते, पण खरे सत्य मात्र कोणालाच पचत नाही (रुचत नाही). गर्वाने माजलेल्या माणसाचा स्वभावच असा असतो - प्रत्यक्ष भोग सोसल्यावरच त्याला आपला शीण (चूक) कळेल. असा माणूस फक्त आपली आसक्ती, आपला मोहच वाढवत राहतो; अजून त्याला यमदूतांचा विळखा पडलेला नाही (म्हणून तो बेफिकीर आहे). हट्टी माणूस कशाचेच मनावर घेत नाही; तुकाराम महाराज म्हणतात, अशा हट्टी (माकडासारख्या) माणसाला दिलेला उपदेश वायाच जातो.