कौतुकाची सृष्टी । कौतुके चि केळे कष्टी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मोडे तरी भळें खेळ । फांके फांकिल्या कोल्हाळ ॥ध्रु.॥ जाणणियासाटीं । भय सामावले पोटीं ॥२॥ तुका ह्मणे चेता । होणें तें तूं च आइता ॥३॥

ही सारी सृष्टी देवाच्या लीलेचाच, त्याच्या खेळाचाच एक अविष्कार आहे; त्याच्याच खेळातून सुख-दुःखही निर्माण होते. हा खेळ मोडला तरी शेवटी तो चांगलाच खेळ आहे; त्यातूनच चहूकडे खळबळ, गलबला पसरतो. हे सगळे नीट समजून घेण्यासाठी मनात थोडी भीतीही वाटते. तुकाराम महाराज म्हणतात, सावध राहा, जागे व्हा - जे काही घडणार आहे, त्यासाठी तूच (परमात्माच) सिद्ध, तयार आहेस.