भोवंडींसरिसें । अवघें भोंवत चि दिसे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ठायीं राहिल्या निश्चळ । आहे अचळीं अचळ ॥ध्रु.॥ एक हाकेचा कपाटीं । तेथे आणीक नाद उठी ॥२॥ अभ्रे धांवे शशी । तुका ह्मणे दुसरें भासी ॥३॥

गरगर फिरल्यावर सगळे जगच जणू आपल्याभोवती फिरल्यासारखे वाटते (पण प्रत्यक्षात तसे नसते). खरेतर ते आपल्या जागी स्थिर असते, अढळांमध्येही अढळ असते. उदाहरणार्थ, डोंगरकड्यात एक हाक मारली की तिथे दुसरा प्रतिध्वनी (echo) उठलेला भासतो (पण तो वेगळा आवाज नसून तोच आवाज असतो). ढग वेगाने धावतात तेव्हा चंद्रच धावतो आहे असे वाटते; तुकाराम महाराज म्हणतात, हा केवळ भासच आहे, प्रत्यक्षात वेगळे काही घडत नसते.