योग्याची संपदा त्याग आणि शांति । उभयलोकीं कीर्ति सोहळा मान ॥१॥ ॥ध्रु.॥ येरयेरांवरी जायांचें उसिणें । भाग्यस्थळीं देणें झाडावेसीं ॥ध्रु.॥ केलिया फावला ठायींचा तो लाहो । तृष्णेचा तो काहो काव्हवितो ॥२॥ तुका ह्मणे लाभ अकर्तव्या नांवें । शिवंपद जीवें भोगिजे ॥३॥

त्याग आणि शांती हीच खऱ्या योग्याची खरी संपत्ती आहे; यामुळेच त्याला या लोकी आणि परलोकीही कीर्ती, सन्मान आणि गौरव मिळतो. माणसांचे एकमेकांशी व्यवहार म्हणजे जणू परस्पर उसनवारी असते; खऱ्या भाग्याच्या ठिकाणी मात्र ही सगळी देणी पूर्णपणे फेडून, चुकवून टाकावीत. असे केले की जे आपले हक्काचे आहे ते सहज प्राप्त होते; नाहीतर नुसती तृष्णा (हाव) माणसाला तळमळत ठेवते. तुकाराम महाराज म्हणतात, कसलाही अट्टाहास न करता, आपोआप मिळणारा हा लाभ आहे - आणि अशा स्थितीतच जीवाला शिवपद (मोक्ष) खऱ्या अर्थाने उपभोगता येते.