मरणा हातीं सुटली काया । विचारें या निश्चये ॥१॥ ॥ध्रु.॥ नासोनियां गेली खंती । सहजस्थिति भोगाचे ॥ध्रु.॥ न देखें सें जालें श्रम । आलें वर्म हाता हें ॥२॥ तुका ह्मणे कैची कींव । कोठें जीव निराळा ॥३॥

योग्य विचाराने आणि ठाम निश्चयाने आता हा देह मृत्यूच्या भीतीतून सुटला आहे. आतली तगमग, खंत नाहीशी झाली आहे; आता भोग-उपभोगाकडे पाहण्याची एक सहज, स्वाभाविक स्थिती आली आहे. आधी असह्य वाटणारा त्रास आता संपला; हे खरे मर्म आता हाती लागले आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, आता दयेची, कींवेची गरजच उरली नाही - कारण आता हा जीव वेगळा असा उरलाच नाही (तो परमात्म्याशी एकरूप झाला आहे).