नव्हे ब्रह्मचर्य बाइळेच्या त्यागें । वैराग्य वाउगें देशत्यागें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ काम वाढे भय वासनेच्या द्वारें । सांडावें तें धीरें आचावाचे ॥ध्रु.॥ कांपवूनि टिरी शूरत्वाची मात । केलें वाताहात उचित काळे ॥२॥ तुका ह्मणे करी जिव्हेसी विटाळ । लटिक्याची मळ स्तुति होतां ॥३॥

केवळ बायकोचा त्याग केला म्हणजे ब्रह्मचर्य साधत नाही, आणि केवळ देश सोडला म्हणजे खरा वैराग्यही येत नाही (हे सगळे वरवरचे, फसवे ठरते). दाबून ठेवलेल्या वासनेतूनच पुढे कामवासना आणि भीती वाढत जाते; ती वासना धीराने, योग्य आचरणाने सोडून द्यायला हवी. आतून भीतीने थरथरत असताना वरून शूरपणाच्या गप्पा मारणे - अशा खोट्या शौर्याचा बभ्रा योग्य वेळ आल्यावर उघड होतोच. तुकाराम महाराज म्हणतात, अशा खोट्या स्तुतीमुळे फक्त जिभेला विटाळ (अपवित्रता) चिकटतो, ती लबाडीचीच घाण असते.