नको सांडूं अन्न नको सेवूं वन । चिंतीं नारायण सर्व भोगीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मातेचिये खांदीं बाळ नेणे सीण । भावना त्या भिन्न मुंडाविया ॥ध्रु.॥ नको गुंपों भोगीं नको पडों त्यागीं । लावुनि सरें अंगीं देवाचिया ॥२॥ तुका ह्मणे नको पुसों वेळोवेळां । उपदेश वेगळा उरला नाहीं ॥३॥

अन्नत्याग करू नकोस, वनात जाऊन संन्यास घेऊ नकोस; त्याऐवजी रोजच्या सगळ्या व्यवहारांत, उपभोगांतच नारायणाचे सतत चिंतन कर. आईच्या खांद्यावर बसलेल्या बाळाला कसलाही शीण जाणवत नाही (तेवढा विश्वास, तेवढी निश्चिंतता हवी); जबरदस्तीने संन्यास घेतलेल्या माणसाची भावना मात्र यापेक्षा अगदी वेगळी असते. म्हणून भोगातही अति गुंतू नकोस आणि त्यागाच्या अतिरेकातही पडू नकोस; फक्त देवाशी आपले मन जोडून ठेव. तुकाराम महाराज म्हणतात, पुन:पुन्हा विचारत बसू नकोस - यापलीकडे वेगळा असा कोणताही उपदेश उरलेलाच नाही.