जातिविजातीची व्हावयासि भेटी । संकल्प तो पोटीं वाहों नये ॥१॥ ॥ध्रु.॥ होणार तें घडो होणाराच्या गुणें । होइल नारायणें निर्मिले तें ॥ध्रु.॥ व्याप्राचिये भुके वधावी ते गाय । याचें नांव काय पुण्य असे ॥२॥ तुका ह्मणे न करी विचार पुरता । गरज्याची माता पिता खर ॥३॥

वेगवेगळ्या जाती-कुळांचा संगम घडावा असा अट्टाहास, असा संकल्प मनात धरू नये. जे व्हायचे असेल ते त्याच्या स्वाभाविक गुणधर्मानुसारच घडू द्यावे; नारायणाने जे ठरवले आहे तेच प्रत्यक्षात येईल. उदाहरणार्थ, वाघाची भूक भागवण्यासाठी गाईचा बळी देणे - याला पुण्य तरी कसे म्हणता येईल? तुकाराम महाराज म्हणतात, जो नीट, पूर्ण विचार करत नाही, त्या गरजू माणसाला मग गाढवही आई-बापासारखा वाटू लागतो (गरज पडली की माणूस योग्य-अयोग्य याचा विचारच करत नाही).