शाहाणियां पुरे एक चि वचन । विश्ञारती खुण ते चि त्यासी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ उपदेश असे तांकारणें । घेतला तो मनें पाहिजे हा ॥ध्रु.॥ फांसावेना तरिं दुःख घेतें वाव । मग होतो जीव कासावीस ॥२॥ तुका ह्मणे नको राग धरूं झोंडा । नुघडितां पीडा होइल डोळे ॥३॥

शहाण्या माणसाला एकच शब्द, एकच सूचना पुरेशी असते; त्यावरूनच त्याला खरी खूण, खरा अर्थ कळतो. उपदेश हा काही कारणासाठीच दिलेला असतो; तो मनापासून स्वीकारायला हवा. तो जर मनात नीट रुजला नाही, तर दुःख वाढतच जाते आणि मग जीव व्याकूळ, कासावीस होतो. तुकाराम महाराज म्हणतात, उगीच हट्टी राग धरून बसू नकोस; डोळे (समज) उघडले नाहीत, तर शेवटी त्रासच सोसावा लागेल.