अभिनव सुख तरि या विचारें । विचारावे बरें संतजनीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ रूपाच्या आठवें दोन्ही ही आपण । वियोग तो क्षण होत नाहीं ॥ध्रु.॥ पूजा तरि चित्ते कल्पा तें ब्रह्मांड । आहाच तो खंड एकदेसी ॥२॥ तुका ह्मणे माझा अनुभव यापरि । डोई पायांवरि ठेवीतसें ॥३॥

एक अगदी नवा, अनुभवावा असा आनंद हवा असेल, तर हा विचार संतांच्या संगतीतच नीट समजून घ्यावा. देवाच्या रूपाचे सतत स्मरण केल्याने भक्त आणि देव दोघेही एकरूप होतात; मग त्यांच्यात वियोगाचा एक क्षणही उरत नाही. मनापासून पूजा करायची असेल, तर आपले हृदयच जणू सारे ब्रह्मांड आहे असे मानावे - नाहीतर ही भक्ती फक्त एका कोपऱ्यापुरती, अपुरीच राहते. तुकाराम महाराज म्हणतात, माझा अनुभव नेमका हाच आहे - मी आपले डोके देवाच्या पायांवरच ठेवून टाकले आहे (पूर्ण शरणागती पत्करली आहे).