नटनाट्य तुह्मी केलें याच साटीं । कवतुकें दृष्टी निववावी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ नाहीं तरि काय कळलें चि आहे । वाघ आणि गाय लांकडाची ॥ध्रु.॥ अभेद चि असे मांडियेलें खेळा । केल्या दीपकळा बहुएकी ॥२॥ तुका ह्मणे रूप नाहीं दर्पणांत । संतोषाची मात दुसरें तें ॥३॥

देवा, तू हे सगळे नाट्य, हा खेळ फक्त यासाठीच मांडला आहेस - की यातल्या अद्भुततेने आमचे डोळे सुखावावेत, निवावेत. नाहीतर खरे पाहता यात वेगळे असे काय आहे - लाकडाचा वाघ आणि लाकडाची गाय, दोन्हीही शेवटी लाकूडच! खरे तर हा सगळा खेळ मुळातच अभेद, एकरूप आहे; असंख्य दिवे लावले तरी ज्योत मात्र एकच असते. तुकाराम महाराज म्हणतात, आरशामध्ये स्वतःचे वेगळे असे काही रूपच नसते (आरसा फक्त दाखवतो); तो आनंदाचा अनुभव म्हणजे आणखी वेगळीच, अलौकिक गोष्ट आहे.