रवीचा प्रकाश । तो चि निज्ली घडे नाश । जाल्या बहुवस । तरि त्या काय दीपिका ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आतां हा चि वसो जीवीं । माझे अंतरीं गोसावीं । होऊं येती ठावीं । काय वर्मे याच्यारने ॥ध्रु.॥ सवें असतां धणी । आड येऊं न सके कोणी । न लगे विनवणी । पृथकाची करावी ॥२॥ जन्माचिया गति । येणें अवघ्या खुंटती । कारण ते प्रीति । तुका ह्मणे जवळी ॥३॥

सूर्याचा प्रकाश पडला की रात्रीचा, अंधाराचा आपोआप नाश होतो; मग कितीही दिवे लावले तरी त्यांचा काय उपयोग? आता हीच जाणीव माझ्या मनात, माझ्या अंतरंगात सदैव वास करो, देवच माझ्या हृदयात राहो - मग हे कसे घडले, हे रहस्य उलगडून सांगायची गरजच उरणार नाही, आपोआप सगळे स्पष्ट होईल. जेव्हा सोबत खुद्द मालकच (देवच) असतो, तेव्हा कोणीही आड येऊ शकत नाही; आणि वेगळी विनवणी करायचीही गरज उरत नाही. यामुळेच जन्म-मृत्यूचे हे चक्र पूर्णपणे खुंटते (थांबते); याचे खरे कारण आहे फक्त प्रेम, भक्ती - तुकाराम महाराज म्हणतात, देव अगदी जवळ आहे.