ऐसे सांडुनियां धुरे । किविलवाणी दिसां कां रे । कामें उर भरे । हातीं नुरे मृत्तिका ॥१॥ ॥ध्रु.॥ उदार हा जगदानी । पांडुरंग अभिमानी । तुळसीदळ पाणी । चिंतनाचा भुकेला ॥ध्रु.॥ न लगे पुसावी चाकरी । कोणी वकील ये घरीं । त्याचा तो चाकरी । पारपत्य सकळ ॥२॥ नाहीं आडकाटी । तुका ह्मणे जातां भेटी । न बोलतां मिठी । उगी च पायीं घालावी ॥३॥

एवढी मोठी जबाबदारी, एवढे मोठे कर्तव्य सोडून तू असा केविलवाणा का दिसतो आहेस रे? मनात नुसत्या सांसारिक इच्छा भरून राहतात, आणि शेवटी हातात धूळही उरत नाही. हा पांडुरंग तर साऱ्या जगाला भरभरून देणारा उदार दाता आहे, तरीही तो फक्त तुळशीपत्र आणि पाण्यासारख्या साध्या अर्पणानेही संतुष्ट होतो - त्याला फक्त मनापासूनच्या चिंतनाचीच भूक आहे. त्याची सेवा, त्याची चाकरी मिळवण्यासाठी कुणा मध्यस्थाची, वकिलाची गरजच नाही - तो स्वतःच आपल्या भक्ताची संपूर्ण काळजी घेतो. यात कसलाही अडथळा नाही; तुकाराम महाराज म्हणतात, त्याच्या भेटीला जाताना काही बोलण्याचीही गरज नाही - फक्त शांतपणे जाऊन त्याच्या चरणी मिठी घालावी.