आणूनियां मना । आवघ्या धांडोळिल्या खुणा । देखिला तो राणा । पंढरपूरनिवासी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ यासी अनुसरल्या काय । घडे ऐसें वांयां जाय । देखिले ते पाय । सम जीवीं राहाती ॥ध्रु.॥ तो देखावा हा विध । चिंतर्ने तें कार्य सिद्ध । आणिकां संबंध । नाहीं पर्वकाळासी ॥२॥ तुका ह्मणे खळ । होती क्षणे चि निर्मळ । जाऊनियां मळ । वाळवंटीं नाचती ॥३॥

मन एकाग्र करून, सगळ्या खुणा शोधून शेवटी मला तो पंढरपूरवासी राजा (विठ्ठल) दिसला. त्याला शरण गेल्याने असे काय वाया जाणार आहे? एकदा का ती चरणे पाहिली, की ती कायमची मनात कोरली जातात. फक्त त्याचे दर्शन व्हावे, त्याचे चिंतन करावे - एवढ्यानेच सगळे साध्य होते; यासाठी कोणत्या विशिष्ट पर्वकाळाची, मुहूर्ताची गरजच नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात, अगदी दुष्ट, पापी माणूसही एका क्षणात शुद्ध, निर्मळ होतो - त्याची सगळी मलिनता नाहीशी होते आणि तो चंद्रभागेच्या वाळवंटात आनंदाने नाचू लागतो.