नाम घेतां मन निवे । जिव्हे अमृत चि स्रवे । होताती बरवे । ऐसे शकुन लाभाचे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मन रंगले रंगळें । तुझ्या चरणीं स्थिरावळें । केलिया विठ्ठलें । ऐसी कृपा जाणावी ॥ध्रु.॥ जालें भोजनसें दिसे । चिरा पडोनि ठेला इच्छे । घालियाच्या ऐसें । अंगा येती उद्गार ॥२॥ सुख भेटो आलें सुखा । निघ सांपडला मुखा । तुका ह्मणे लेखा । आतां नाहीं आनंदा ॥३॥

देवाचे नाम घेताच मन शांत, प्रसन्न होते; जिभेवरून जणू अमृतच स्रवू लागते. असे शुभ संकेत, असे शुभ चिन्ह लाभाचेच मानावेत. माझे मन असे काही रंगून गेले आहे, की ते कायमचे तुझ्या चरणीच स्थिरावले आहे - हे विठ्ठला, ही तुझीच कृपा आहे हे जाणावे. जणू काही पोटभर जेवण झाल्यासारखे वाटते, मनातली इच्छा-आस पूर्णपणे शमल्यासारखी वाटते; आणि अंगातून समाधानाचे उद्गार, तृप्तीचे उसासे बाहेर पडतात. सुखालाच जणू आणखी सुख भेटले आहे, अगदी सहज, मुखातच हा खजिना सापडला आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, आता या आनंदाला गणतीच उरलेली नाही (हा आनंद शब्दांत मोजताच येत नाही एवढा मोठा आहे).