रुची रुची घेऊं गोडी । प्रेमसुखें जाली जोडी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ काळ जाऊं नेदूं वांयां । चिंतूं विठोबाच्या पायां ॥ध्रु.॥ करूं भजन भोजन । धणी घेऊं नारायण ॥२॥ तुका ह्मणे जीव घाला । होय तुझ्यानें विठ्ठला ॥३॥

वारंवार या गोडीची, या आनंदाची चव घेत राहू; प्रेमाच्या सुखातून ही अनमोल प्राप्ती झाली आहे. एक क्षणही वेळ वाया जाऊ देणार नाही; सतत विठोबाच्या चरणांचेच चिंतन करत राहू. भजन हेच आमचे खरे भोजन मानू, आणि नारायणाच्या सहवासातच पूर्ण तृप्ती मिळवू. तुकाराम महाराज म्हणतात, आपला जीव पूर्णपणे देवाला अर्पण कर - हे विठ्ठला, तुझ्यामुळेच सगळे शक्य होते.