बहुत सोसिले मागें न कळतां । पुढती काय आतां अंध व्हावें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ एकाचिये अंगीं हें ठेवावे लावून । नये भिन्न भिन्ना चांचपडो ॥ध्रु.॥ कोण होईल तो ब्रह्मांडचाळक । आपण चि हाक देइल हाके ॥२॥ तुका ह्मणे दिलीं चेतवूनि सुनीं । कौतुकावांचूनि नाहीं छळ ॥३॥

पूर्वी नकळत खूप सोसले, पण आता पुढेही असेच आंधळे राहायचे का? ही सगळी जबाबदारी एकाच विश्वासू हातात सोपवावी, प्रत्येकाने आपापल्या परीने वेगळे अंधारात चाचपडत बसू नये. या अवघ्या विश्वाचा चालक कोण असू शकतो, याचा शोध कशाला? तोच स्वतः प्रत्येकाला हाक देऊन बोलावत असतो. तुकाराम महाराज म्हणतात, त्यानेच अगदी क्षुद्र जीवांनाही (कुत्र्यांनाही) जागे, सचेत केले आहे - हा सगळा त्याचाच अद्भुत खेळ आहे, यात कसलाही त्रास, कसलीही फसवणूक नाही.