अस्त नाहीं आतां एक चि मोहोरा । पासूनि अंधारा दुरि जालों ॥१॥ ॥ध्रु.॥ साक्षत्वें या जालों गुणाचा देखणा । करीं नारायणा तरी खरें ॥ध्रु.॥ आठवें विसरु पडिलेया मागें । आलें तें चि भागे यत्न केलें ॥२॥ तुका ह्मणे माझा विनोद देवासी । आह्मी तुह्मां ऐसीं दोन्ही नव्हो ॥३॥

आता कुठलाही अस्त नाही, एकाच दिशेने, एकाच ध्येयाकडे वाटचाल आहे; अंधारापासून मी आता खूप दूर गेलो आहे. साक्षीभावाने मी सगळ्या गुणांचा खरा जाणकार, खरा पाहणारा झालो आहे; हे नारायणा, ही अवस्था खरीखुरी, कायमस्वरूपी कर. पूर्वी जे स्मरण विसरणीत हरवले होते, तेच आता प्रयत्नपूर्वक पुन्हा परत मिळाले आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, माझी तर देवाशीच चेष्टा-मस्करी चालते - आम्ही (मी आणि तू) असे दोन वेगळे उरूच नये, आपण दोघे एकरूपच व्हावे.