क्षर अक्षर हे तुमचे विभाग । कासयानें जग दुरी धरा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तैसे आह्मी नेणों पालटों च कांहीं । त्यागिल्याची नाहीं मागें चाड ॥ध्रु.॥ प्रतिपादिता तूं समविषमाचा । प्रसाद तो याचा पापपुण्य ॥२॥ तुका ह्मणे तुह्मां नाना अवगणीं । लागे संपादणी लटिक्याची ॥३॥

क्षर (नाशवंत) आणि अक्षर (अविनाशी) हे दोन्ही भेद तर तूच निर्माण केले आहेस; मग जगाला तू स्वतःपासून दूर का धरतोस? आम्हाला यात काही बदल करताच येत नाही; आणि जे सोडून दिले आहे, त्याची पुन्हा काही आस उरलेली नाही. समानता आणि विषमता दोन्हीही तूच प्रस्थापित करतोस; आणि याच भेदातून पाप-पुण्य ही संकल्पना जन्माला येते. तुकाराम महाराज म्हणतात, तुझ्यामुळेच आम्हाला नाना दोष, नाना उणिवा चिकटून, हे खोटे नाटक, हा खोटा खेळ वठवावा लागतो.