सर्वरसीं मीनळें चित्त । अखंडित आनंदु ॥१॥ ॥ध्रु.॥ गोत पति विश्वंभरीं । जाला हरि सोयरा ॥ध्रु.॥ वोळखी ते एका नांवें । इतरभावें खंडणा ॥२॥ तुका ह्मणे नांवें रूपें । दुसरीं पापें हारपलीं ॥३॥

माझे मन आता सर्वरसांत (सगळ्या अनुभवांत) एकरूप होऊन गेले आहे; आता अखंड, न तुटणारा आनंदच उरला आहे. माझे खरे नातेवाईक, माझा खरा पती आता तो विश्वंभरच झाला आहे; हरीच माझा खरा सोयरा, माझा खरा आप्त बनला आहे. आता माझी ओळख फक्त त्या एका नामातच उरली आहे; बाकी कोणतीही वेगळी भावना, वेगळी ओळख आता संपून गेली आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, या एका नामरूपामुळेच बाकी सगळी पापे नाहीशी झाली आहेत.