मीं हें ऐसें काय जाती । अवघड किती पाहातां ॥१॥ ॥ध्रु.॥ नाहीं होत उल्लंघन । नसतां भिन्न दुसरें ॥ध्रु.॥ अंधारानें तेज नेलें । दृष्टीखालें अंतर ॥२॥ तुका ह्मणे सवें देव । घेतांठाव दावील ॥३॥

हे "मी" आणि "हे" (मी आणि परमात्मा वेगळे) अशी कल्पना तरी नेमकी कशी आहे? जितके खोलात जाऊन पाहावे, तितके ते अधिकच अवघड, गुंतागुंतीचे वाटू लागते. खरे तर यात कसलेही उल्लंघन, कसलाही भेद घडतच नाही - कारण मुळात "दुसरे" असे काही वेगळे अस्तित्वच नाही. अंधाराने फक्त प्रकाश झाकून टाकला आहे; हे अंतर फक्त आपल्या दृष्टीपुरते, वरवरचे आहे, प्रत्यक्षात नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात, देव जर सोबत असेल, तर त्याला धरताक्षणीच तो आपली खरी जागा, खरे स्थान दाखवून देईल.