वाढलियां मान न मनावी निश्चिती । भूतांचिये प्रीती भूतपण ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ह्मणऊनि मना लावावी कांचणी । इंद्रियांचे झणी ओढी भरे ॥ध्रु.॥ एका एकपणें एकाचिये अंगीं । लागे रंग रंगीं मिळलिया ॥२॥ तुका ह्मणे देव निष्काम निराळा । जीवदशे चाळा चळणांचा ॥३॥

मान-सन्मान वाढला तरी तो मनात साठवून ठेवू नये; सगळ्या जीवांवर प्रेम करणे, हीच खरी माणुसकी, हाच खरा जीवभाव आहे. म्हणूनच मनाला लगाम घालावा, नाहीतर इंद्रियांची ओढ अचानक मनात भरून येते. जेव्हा एकरूपता एकरूपतेला भेटते, तेव्हा जणू एकाच रंगाचे दोन रंग एकमेकांत पूर्ण मिसळून जातात (तसे भक्त आणि देव एकरूप होतात). तुकाराम महाराज म्हणतात, देव तर निष्काम आणि या सगळ्यांपासून अलिप्त, वेगळाच आहे; हे सगळे खेळ, हे सगळे चाळे फक्त जीवाच्या (मर्यादित, अहंकारी अवस्थेतल्या) चंचलतेचेच आहेत.