माया साक्षी आह्मी नेणों भीड भार । आप आणि पर नाहीं दोन्ही ॥१॥ ॥ध्रु.॥ सत्याचिये साटीं अवघा चि भरे । नावडे व्यापार तुटीचा तो ॥ध्रु.॥ पोभाळितां चरे अंतरींचें दुःख । लांसें फांसें मुख उघडावें ॥२॥ तुका ह्मणे नव्हे स्फीतीचा हा ठाव । निवाड्यासी देव साक्षी केला ॥३॥

मायेलाच साक्षी ठेवून सांगतो - मला कसलीही भीड, कसलेही ओझे उरलेले नाही; खरे तर "मी" आणि "परका" असा भेदच उरलेला नाही. सत्यासाठी तर माणसाने अगदी परिपूर्ण, पूर्णतः भरलेले असावे; अर्धवट, तुटक व्यवहार मला अजिबात आवडत नाहीत. मन समजावत राहिले, कुरवाळत राहिले, तर आतले दुःख उलट अधिकच वाढत जाते; त्याऐवजी हळूहळू, एकेक करून मन मोकळे करावे, बोलते व्हावे. तुकाराम महाराज म्हणतात, ही काही बढाई मारण्याची जागा नाही; या निवाड्याला मी खुद्द देवालाच साक्षी ठेवले आहे.