संतां आवडे तो काळाचा ही काळ । समर्थाचे बाळ जेवीं समर्थ ॥१॥ परिसतां तेथें नाहीं एकविणें । मोहें न पवे सीण ऐसें राखे ॥ध्रु.॥ केले अन्याय ते सांडवी उपचारें । न देखें दुसरें माझें मूळ ॥२॥ तुका ह्मणे मुख्य कल्पतरुछाया । काय नाहीं दया तये ठायीं ॥३॥

संतांना जो आवडतो, तो काळालाही जिंकणारा काळ असतो. जसा समर्थाचा मुलगा स्वतः समर्थ असतो, तसाच तो असतो. त्याचे ऐकले की मनात एकटेपणा उरत नाही; तो मोहाचा शीण होऊ न देता आपल्या भक्तांचे रक्षण करतो. आपण केलेल्या चुका तो उपायांनी दूर करतो; त्याच्याशिवाय मला दुसरा कोणी आधार दिसत नाही. तुकाराम म्हणतात, हीच खरी कल्पवृक्षाची सावली आहे; या ठिकाणी दयेची काही कमी नाही.