संतांच्या धिक्कारें अमंगळ जिणें । विश्वशत्रु तेणें सांडी परि ॥१॥ कुळ आणि रूप वांयां संवसार । गेला भरतार मोकलितां ॥ध्रु.॥ मूळ राखे तया फळा काय उणें । चतुर लक्षणें राखो जाणे ॥२॥ तुका ह्मणे सायास तो एके ठायीं । दीप हातीं तई अवघे बरें ॥३॥

संतांनी नाकारले की आयुष्य अमंगळ ठरते; त्यामुळे जगाचा वैरी असलेला अहंकार मग गळून पडतो. जसे नवरा सोडून गेल्यावर स्त्रीचे कूळ आणि रूप निरुपयोगी ठरते, तसेच संतांचा आश्रय सुटला की सगळे व्यर्थ होते. मूळ जपले तर फळाला काय कमी पडेल? शहाणा माणूस आपले चांगले गुण जपायला जाणतो. तुकाराम म्हणतात, खरी साधना एकाच ठिकाणी - भक्तीत - असते; हातात दीपक असला की अंधारातही सगळे व्यवस्थित दिसते.