ओलें मूळ भेदी खडकाचें अंग । अभ्यासासी सांग कार्यसिद्धि ॥१॥ नव्हे ऐसें कांहीं नाहीं अवघड । नाहीं कैवाड तोंच वरि ॥ध्रु.॥ दोरें चिरा कापे पडिला कांचणी । अभ्यासें सेवनीं विष पडे ॥२॥ तुका ह्मणे कैंचा बैसण्यासी ठाव । जठरीं बाळा वाव एकाएकीं ॥३॥

ओलसर मुळी सुद्धा सरावाने खडकाच्या अंगात शिरते; सरावानेच कोणतेही काम सिद्धीस जाते. असे काहीच नाही की जे खरोखर अवघड आहे; सातत्याने प्रयत्न केला की अडथळा उरत नाही. दोरीच्या सततच्या घर्षणाने दगडसुद्धा झिजतो, कातळ कापला जातो; सरावाने विषसुद्धा सेवन करता येते. तुकाराम म्हणतात, कायमचे बसायला जागा कुठे असते? आईच्या पोटातही बाळाला अचानक जागा बदलावी लागतेच.