काम नाहीं काम नाहीं । जालों पाहीं रिकामा ॥१॥ फावल्या या करूं चेष्टा । निश्चळ द्रष्टा बैसोनि ॥ध्रु.॥ नसत्या छंदें नसत्या छंदें । जग विनोदें विहरतसे ॥२॥ एकाएकीं एकाएकीं । तुका लोकीं निराळा ॥३॥

मला आता काही काम उरले नाही, काही काम उरले नाही; पाहा, मी अगदी रिकामा झालो आहे. जे काही घडेल ते फक्त एक खेळ म्हणून करेन; स्वतः स्थिर द्रष्टा होऊन बसेन. व्यर्थ नादांच्या मागे, व्यर्थ नादांच्या मागे जग उगीचच मौजेसाठी विहरत फिरते. एकाएकी, अगदी अचानक, तुकाराम म्हणतात, मी लोकांहून वेगळा झालो आहे.