हातीं घेऊनियां काठी । तुका लागला कळिवरा पाठी ॥१॥ नेऊनि निजविलें स्मशानीं । माणसें जाळी ते ठाकणीं ॥ध्रु.॥ काडिलें तें ओढें । मागील उपचाराचे पुढें ॥२॥ नाहीं वाटो आला भेव । सुख दुःख भोगिता देव ॥३॥ याजसाटीं हें निर्वाण । केलें कसियेलें मन ॥४॥ तुका ह्मणे अनुभव बरा । नाहीं तरी शास्त्र होय चोरा ॥५॥

हातात काठी घेऊन तुकाराम प्रेताच्या (मृतदेहाच्या) मागोमाग गेला. त्याला नेऊन स्मशानात ठेवले; तिथेच माणसे प्रेत जाळतात. आधीच्या सगळ्या उपचारांनंतर शेवटी त्याला ओढत नेऊन अग्नीपुढे ठेवले. मनात कसलीही भीती आली नाही; सुखदुःख भोगणाराही शेवटी देवच आहे असे वाटले. म्हणूनच हा शेवटचा निर्धार केला, मन अगदी घट्ट आणि कणखर केले. तुकाराम म्हणतात, प्रत्यक्ष अनुभव घेणे चांगले; नाहीतर नुसते शास्त्रज्ञान हे चोरलेल्या मालासारखे (खोट्या, परक्याच्या जाणिवेसारखे) असते.