कीर्तन चांग कीर्तन चांग । होय अंग हरिरूप ॥१॥ प्रेमाछंदें नाचे डोळे । हारपला देहभाव ॥ध्रु.॥ एकदेशीं जीवकळा । हा सकळां सोयरा ॥२॥ तुका ह्मणे उरला देव । गेला भेव त्या काळें ॥३॥

कीर्तन किती चांगले, कीर्तन किती चांगले! त्यामुळे अंग हरिरूप होऊन जाते. प्रेमाच्या भरात डोळे नाचू लागतात, देहाची जाणीवच हरवून जाते. ही जीवनशक्ती एकाच ठिकाणी (परमात्म्यात) असते, आणि तोच सर्वांचा खरा सोयरा (जवळचा नातलग) आहे. तुकाराम म्हणतात, शेवटी फक्त देवच उरतो; त्या क्षणी सगळी भीती नाहीशी होते.