प्रारब्धा हातीं जन । सुख सीण पावतसे ॥१॥ करितां घायाळाचा संग । अंगें अंग माखावें ॥ध्रु.॥ आवेशा अंगें पीडा वसे । त्यागें असे बहु सुख ॥२॥ तुका ह्मणे जीव भ्याला । अवघ्या आला बाहेरी ॥३॥

माणूस आपल्या प्रारब्धानुसार सुख आणि दुःख भोगत असतो. जखमी माणसाच्या संगतीत राहिले की स्वतःचे अंगही (रक्ताने) माखले जाते - वाईट संगतीचा वाईट परिणाम होतोच. आसक्तीमुळे अंगात पीडा वस्ती करते; त्याग केला की त्यात मोठे सुख असते. तुकाराम म्हणतात, जीव या सगळ्याला भिऊन अखेर त्यातून पूर्णपणे बाहेर पडला.