अज्ञान ते करविते बुद्धीचा लोप । संदेह तें पाप कैसें नव्हे ॥१॥ आपला आपण करावा विचार । प्रसन्न तें सार मन ग्वाही ॥ध्रु.॥ नांवें रूपें अंगीं लाविला विटाळ । होतें त्या निर्मळ शुद्ध वृद्ध ॥२॥ अंधळ्याने नये देखण्याची चाळी । चालों ऐसी बोली तुका बोले ॥३॥

अज्ञानामुळे बुद्धीचा नाश होतो; अशा स्थितीत मनात निर्माण होणारा संशय हे पापच आहे, यात शंका नाही. स्वतःच स्वतःचा विचार करावा; ज्यातून मन प्रसन्न व समाधानी होते, तेच खरे सार समजावे - मनच त्याची साक्ष देते. नाव आणि रूपाला चिकटून राहिल्याने अंगाला विटाळ (अशुद्धता) लागतो; वास्तविक ते मूळचे निर्मळ, शुद्ध आणि सनातन असते. आंधळ्या माणसाने डोळस असल्याचे सोंग करू नये; तुकाराम म्हणतात, जसे सत्य आहे तसेच वागावे आणि बोलावे.