जळो आतां नांव रूप । माझें पाप गांठींचें ॥१॥ संतांचिया चरणरजें । उतरू ओझें मातीचे ॥ध्रु.॥ लटिकियाचा अभिमान । होता सीण पाववित ॥२॥ तुका ह्मणे अरूपींचें । सुख साचें निनांवें ॥३॥

आता हे नाव आणि रूप (अहंकार) जळून जावो; हे माझ्या गाठीशी असलेले पापच आहे. संतांच्या चरणधुळीने (चरणस्पर्शाने) मी हे मातीचे (देहाचे) ओझे उतरवून टाकीन. खोट्या गोष्टींचा अभिमान बाळगला की तो शेवटी शीण आणि त्रासच देतो. तुकाराम म्हणतात, खरे सुख हे निराकार आणि नामरहित अशा परब्रह्मातच आहे.