निंदा स्तुती करवी पोट । सोंग दाखवी बोभाट ॥१॥ जटा राख विटंबना । धीर नाहीं क्षमा मना ॥ध्रु.॥ शुंगारिलें मढें । जीवेंविण जेसें कुडें ॥२॥ तुका ह्मणे रागें । भलते चाबळे वाउगे ॥३॥

पोटासाठी (स्वार्थासाठी) माणूस निंदा आणि स्तुती दोन्ही करतो; नुसते सोंग मिरवून बडेजाव करतो. जटा वाढवणे, अंगाला राख फासणे हे सगळे विटंबनाच आहे; मनात ना धीर असतो ना क्षमा. असा माणूस म्हणजे सजवलेले प्रेत - जिवाशिवाय नुसता देहाचा सापळा. तुकाराम म्हणतात, असा माणूस रागाच्या भरात उगीचच वाट्टेल ते बडबडत राहतो.