भिक्षापात्र अवलंबणें । जळो जिणें लाजिरवाणें । ऐसियासी नारायणे । उपेक्षीजे सर्वथा ॥१॥ देवा पायीं नाहीं भाव । भक्ति वरी वरी वाव । समर्पिला जीव । नाहीं तो हा व्यभिचार ॥ध्रु.॥ जगा घालावें सांकडें । दीन होऊनि बापुडें । हें चि अभाग्य रोकडें । मूळ आणि विश्वास ॥२॥ काय न करी विश्वंभर । सत्य करितां निर्धार । तुका ह्मणे सार । दृढ पाय धरावे ॥३॥

भिक्षेच्या भांड्यावर अवलंबून राहणे - असे लाजिरवाणे जिणे जळून जावो; अशा माणसाला नारायणानेही पूर्णपणे झिडकारावे. देवाच्या चरणी खरी श्रद्धा नसेल, भक्ती फक्त वरवरची - दिखाऊ असेल, आणि जीव खरेपणाने अर्पण केला नसेल, तर हा एक प्रकारचा व्यभिचारच आहे. लोकांपुढे हात पसरणे, दीन-लाचार होऊन मागणे - हे खरे दुर्दैवाचे मूळ आणि देवावरील विश्वासाचा अभावच आहे. विश्वाचा पालनकर्ता देव काय करू शकत नाही? मनात खरा निर्धार करून पाहा; तुकाराम म्हणतात, सार इतकेच की देवाचे पाय घट्ट धरून राहावे.