नव्हतियाचा सोस होता । झडो आतां पदर ॥१॥ देखणें तें देखियेलें । आतां भलें साक्षित्वें ॥ध्रु.॥ लाभे कळों आली हानि । राहों दोन्हीं निराळीं ॥२॥ तुका ह्मणे एकाएकीं । हा कां लोकीं पसारा ॥३॥

जे खरे नव्हतेच, त्याचीच हाव (आसक्ती) होती; आता तो भ्रमाचा पदर गळून पडो. जे पाहायचे होते ते पाहून झाले; आता नुसते साक्षीभावाने राहणेच योग्य. लाभ आणि हानी दोन्ही कळून आल्या; आता या दोहोंपासून अलिप्त राहू. तुकाराम म्हणतात, एकाएकी (अचानक) हे जाणवले - मग हा सगळा लोकांचा पसारा कशासाठी?