सोसें वाढे दोष । जाला न पालटे कस ॥१॥ ऐसें वरवें वचन । करितां तें नारायण ॥ध्रु.॥ असे प्रारब्ध नेमें । श्रम चि उरे श्रमे ॥२॥ सुख देते शांती । तुका ह्मणे धरितां चित्तीं ॥३॥

हव्यासाने (आसक्तीने) दोष वाढत जातो; एकदा स्वभाव बनला की तो बदलत नाही. असे वरवरचे गोड बोलणे केले तरी नारायण तेच खरे ओळखतो. प्रारब्धाप्रमाणे जे व्हायचे ते होतेच; उगाच श्रम केला तरी शेवटी श्रमच उरतो. शांतीच खरे सुख देते; तुकाराम म्हणतात, ती मनात धरून ठेवावी.