काय शारीरापें काम । कृपा साधावया प्रेम । उचिताचे धर्म । भागा आले ते करूं ॥१॥ देईन हाक नारायणा । तें तों नाकळे बंधना । पंढरीचा राणा । आइकोन धांवेल ॥ध्रु.॥ सातांपांचांचें गोठले । प्रारब्धें आकारले । आतां हें संचले । असो भोगा सांभाळीं ॥२॥ फावली ते बरवी संधि । सावधान करूं बुद्धी । तुका ह्मणे मधीं । कोठें नेघे विसावा ॥३॥

शरीराने तरी काय करायचे? कृपा मिळवण्यासाठी खरे प्रेमच हवे; जे योग्य कर्तव्य वाट्याला आले आहे, तेच आपण करावे. मी नारायणाला हाक मारीन; ती हाक कशानेही अडत नाही; पंढरीचा राणा ती ऐकून धावत येईल. पंचतत्त्वे व इंद्रिये मिळून बनलेला हा देह प्रारब्धानुसार आकाराला आला आहे; आता तो असाच साठला आहे, त्याचा भोग सांभाळून घ्यावा. ही चांगली संधी मिळाली आहे; आता बुद्धी सावध आणि जागरूक ठेवू. तुकाराम म्हणतात, मध्येच कुठेही गाफील राहून विसावा घेऊ नये.