न लगे देशकाळ । मंत्रविधानें सकळ । मनें चि निश्चळ । करूनि करुणा भाकावी ॥१॥ येतो बैसलिया ठाया । आसनें व्यापी देवराया । निर्मळ ते काया । अधिष्ठान तयार्चे ॥ध्रु.॥ कल्पनेचा साक्षी । तरि आवरें लक्ष आदरें चि लक्षी । आवडीनें भक्षी । कोरडें धान्य मटमटां ॥२॥ घेणें तरि भाव । लक्षी दासांचा उपाव । तुका ह्मणे जीव । जीवीं मेळविला अनंत ॥३॥

देश-काळाचे बंधन लागत नाही, कुठलेही मंत्रविधी लागत नाहीत; फक्त मनाने स्थिर राहून मनापासून करुणा भाकावी. जिथे आपण बसू तिथेच देवराय येऊन आसन व्यापतो; ज्या ठिकाणी देह निर्मळ असतो, तेच त्याचे खरे अधिष्ठान बनते. मन हे विचारांचे साक्षीदार आहे; म्हणून नजर आवरून आदराने तिकडेच लक्ष द्यावे, आणि आवडीने साधे कोरडे धान्यही समाधानाने खावे (लौकिक चैनीची अपेक्षा न ठेवता). घ्यायचेच असेल तर फक्त भावच (भक्तीच) घ्यावा; देवाच्या दासांच्या प्रयत्नांकडेच लक्ष द्यावे. तुकाराम म्हणतात, जीव हा अनंतात (परमात्म्यात) मिळून गेला.