नाहीं आलें भक्तिसुख अनुभवा । तो मी ज्ञान देवा काय करूं ॥१॥ नसावें जी तुह्मी कांहीं निश्चितीने । माझिया वचनें अभेदाच्या ॥ध्रु.॥ एकाएकीं मन नेदी समाधान । देखिल्या चरण वांचूनियां ॥२॥ तुका ह्मणे वाचा गुणीं लांचावली । न राहे उगली मौन्य मज ॥३॥

देवा, मला अजून भक्तीचे खरे सुख अनुभवायला मिळालेले नाही; मग नुसते तुझ्याविषयीचे कोरडे ज्ञान घेऊन मी काय करू? हे देवा, तू माझ्या 'आपण एकरूप आहोत' अशा शब्दांवर विसंबून राहू नकोस - खऱ्या अनुभवाशिवाय अशा शब्दांना अर्थ नाही. तुझे चरण पाहिल्याशिवाय माझ्या मनाला अचानक कधीच समाधान मिळत नाही. तुकाराम म्हणतात, माझी वाणी तुझे गुणगान गाण्याच्या नादाला लागली आहे; मला उगाच गप्प राहवतच नाही.