मागतां विभाग । कोठें लपाल जी मग ॥१॥ संत साक्षी या वचना । त्यांसी ठाउकिया खुणा ॥ध्रु.॥ होइन धरणेकरी । मग मी रिघों नेदीं बाहेरी ॥२॥ तुका ह्मणे मी अक्षर । तुज देवपणाचा भार ॥३॥

माझा (भक्तीचा) वाटा मी मागू लागलो, तर देवा तू मग कुठे लपणार? संत या माझ्या बोलण्याचे साक्षीदार आहेत; त्यांना याच्या खाणाखुणा माहीत आहेत. मी तुझ्या दारात धरणे धरून बसेन (हट्टाने बसून राहीन); मग स्वतःहून बाहेर पडणारच नाही. तुकाराम म्हणतात, मी अक्षर (अविनाशी, ठाम) आहे; आता तुझ्या देवपणाची जबाबदारी तुझ्यावरच आहे.