अवघा चि आकार ग्रासियेला काळे । एक चि निराळें हरिचे नाम ॥१॥ धरूनि राहिलों अविनाश कंठीं । जीवन हें पोटीं सांटविलें ॥ध्रु.॥ शरीरसंपत्ति मृगजळभान । जाईल नासोन खरें नव्हे ॥२॥ तुका ह्मणे आतां उपाधीच्या नांवें । आणियेला देवें वीट मज ॥३॥

सगळा दृश्य आकार काळाने गिळून टाकला आहे; फक्त हरिनाम हेच एक वेगळे आणि शाश्वत उरते. मी अविनाशी नामाला कंठात धरून राहिलो आहे; तेच जीवनद्रव्य मी पोटात साठवून ठेवले आहे. शरीर आणि संपत्ती म्हणजे मृगजळाचा भास आहे; ते नाश पावणारच आहे, ते खरे नाही. तुकाराम म्हणतात, आता या उपाधींच्या (देहबुद्धीच्या) नावाचा देवानेच मला वीट आणून दिला आहे.