आला भागासी तो करीं वेवसाव । परि राहो भाव तुझ्या पायीं ॥१॥ काय चाले तुह्मी बांधलें दातारा । वाहिलिया भारा उसंतितों ॥ध्रु.॥ शरीर तें करी शरीराचे धर्म । नको देऊं वर्म चुकों मना ॥२॥ चळण फिरवी ठाव बहुतसा । न घडो आळस चिंतनाचा ॥३॥ इंद्रियें करोत आपुले व्यापार । आवडीसी थार देई पायीं ॥४॥ तुका ह्मणे नको देऊं काळा हातीं । येतों काकुलती ह्मणऊनि ॥५॥

जे काम वाट्याला येईल ते मी करीन (चरितार्थाचा व्यवहार करीन), पण माझी श्रद्धा मात्र तुझ्याच चरणी राहो. हे दातारा, एकदा तुला शरण जाऊन बांधून घेतल्यावर आता तूच सगळे चालव; जो भार मी वाहिला होता, त्यातून आता मी विसावा घेतो. शरीराने शरीराचे स्वाभाविक कार्य करावे, पण मनाने खरे वर्म (तुझी आठवण) चुकवू नये. हालचाल व स्थान कितीही बदलत राहो, पण तुझ्या चिंतनात मात्र आळस होऊ नये. इंद्रियांना त्यांचे नैसर्गिक व्यापार करू द्यावे, पण त्यांच्या आवडीला तुझ्या चरणीच थारा द्यावा. तुकाराम म्हणतात, मला काळाच्या (मृत्यूच्या) हाती देऊ नकोस; मी तुला कळवळून विनवणी करत आहे.